De Amsterdamse Krant

11 oktober 2016

De Amsterdamse Krant 11 oktober 2016


'Voor mij leken die grijze wagens vooral op trams'

Prinses Beatrix neemt de Amsterdamse metro in gebruik. Foto: Gemeente Amsterdam

Op 14 oktober 1977 opende Prinses Beatrix de eerste metrolijn in Amsterdam. De bouw van de metro ging zeven jaar (want gestart in 1970) lang gepaard met ellende en veel rellen en ook tijdens de opening komt het tot een handgemeen met de politie, waarbij 149 actievoerders worden gearresteerd. Het was me de opening wel.

Het oudste plan voor een metro in Amsterdam stamt uit 1922, maar het komt er niet van. In de jaren 50 laait de discussie weer op, maar het duurt tot 1968 voordat de gemeenteraad een besluit neemt voor de aanleg van vier ondergrondse lijnen. dit keer is het een stuk serieuzer, want in 1968 (het jaar dat de Rotterdamse metro wordt geopend) neemt de gemeenteraad het Plan Stadsspoor aan. Hierin wordt uitgegaan van vier lijnen, waarvan de Oostlijn de eerste wordt. Deze verbindt Amsterdam Centraal met het nieuwe stadsdeel Bijlmermeer, waarbij een deel (tot en met de Wibautstraat) ondergronds moet worden aangelegd.

1970 start bouw
In 1970 wordt gestart met de bouw en Hans de Jong weet zich nog voor de geest te halen welke beloftes er werden gedaan. "In de Bijlmer, dat toen nog een relatief rustige wijk was, hingen borden met ronkende teksten waarop stond dat je vanaf station Gaasperdam binnen 17 minuten op het CS zou zijn. Voor mensen uit de Bijlmer was dat bijna niet voor te stellen. Dat is wel waargemaakt." De aanleg wordt een hoofdpijndossier voor burgemeester en wethouders, onder andere vanwege forse kostenoverschrijdingen die zich al vroeg aandienen. In 1973 wordt op een speciaal dijklichaam tussen de Venserpolder en de Verrijn Stuartweg proefgereden. Henk Warnars woont rond die tijd in Diemen en werkt bij een metaalbedrijf op industrieterrein Verrijn Stuart in Diemen. "Eigenlijk gebeurde daar niet zo veel. Je zag op de dijk grijze wagens met rode deuren rijden, maar voor mij leken ze veel op trams, ook al omdat ik een metro associeer met rijden onder de grond. Pas later realiseerde ik me dat daar een klein stukje Amsterdamse geschiedenis is geschreven."

In 1973 al zijn te nieuwe metrovoertuigen te spotten. Foto: Gemeente Amsterdam

Verzet
Voor de aanleg van de metro in de binnenstad moeten veel woningen wijken en natuurlijk (want dit is nu eenmaal Amsterdam) leidt dat tot verzet. In het voorjaar van 1975 barst de bom en breken er hevige rellen uit waarbij krakers de toon zetten, maar waarbij ook veel Amsterdammers die niets met kraken te maken hebben zich aansluiten. Frans Mensink woont in die tijd aan de Rechtboomsloot. Op de website hierzijnwijnu.nl van de gemeente laat hij weten dat hij des duivels werd toen er een traangasbom op zijn platje belandde. "Dit incident sterkte mij in de mening dat de burger onrecht werd aangedaan en ik veranderde in een felle tegenstander van de aanleg van de Oostlijn."

Lees verder op de volgende pagina

Nieuwe raadplaat

.

Een blok huizen met eronder winkels en als je de straat uitloopt, loop je tegen een ander huizenblok aan. Deze omschrijving geldt voor tientallen straten in Nederland en daarom is dit weer een leuke uitdaging. Eén tip: het is een levendige buurt.
Uw inzendingen kunt u weer mailen naar info@amsterdamsekrat.nl.

Voorheen De Oud-Amsterdammer en daarna de Amsterdamse Krant heeft er een gewoonte van gemaakt in de aanloop naar de intocht van Sinterklaas in Amsterdam reeksen artikelen te plaatsen over het Sint en Piet gevoel van vroeger. Dat is een mooie traditie waar we graag verder mee gaan. Dus: heeft u bijzondere herinneringen aan 'iets' met Sinterklaas, dan houden wij ons warm aanbevolen.
Uw inzendingen zijn weer welkom op info@amsterdamsekrant.nl.

'We zagen de hele stad naar de gallemieze gaan'

Huis de Pinto werd symbool van het verzet tegen de snelweg in de binnenstad en bestaat nog steeds.

Vervolg van de voorpagina

Mensink sloot zich aan bij de actiegroep 'De Beste Actiegroep van de Wereld'. Hij zegt: "Iedereen die ik kende was fanatiek. Er hoefde maar iets te gebeuren of we stonden op de barricades. Op een gegeven moment waren we in de Koningstraat aan het protesteren. Een politieauto probeerde er met een behoorlijk vaart doorheen te komen, waardoor de menigte moest uitwijken. Pardoes viel er een kind in de gracht. De verontwaardiging was voelbaar. Als één massa renden we achter de politiewagen aan, waarbij we ook de politie te voet naar achteren drongen. Een dappere politieagent die nog even z'n kop om het hoekie stak, kreeg prompt een steen tegen z'n harses en ging knock-out. Zelf was ik ook goed voorbereid. Voor de zekerheid had ik een paar bommen van karbiet in elkaar geknutseld, maar die heb ik nooit gebruikt." Het gevolg van de rellen was dat de geplande snelweg tussen Wibautstraat en Geldersekade er niet kwam en dat de buurt zou worden herbouwd volgens het oorspronkelijke straatpatroon.

Niet tegen de metro gericht
Toch waren de Nieuwmarktrellen – want zo gingen ze de geschiedenis in – niet in de eerste plaats tegen de metro gericht. "De Nieuwmarktrellen waren in de eerste plaats tegen de vierbaans autoweg die dwars door de buurt zou worden aangelegd in het verlengde van de Wibautstraat. En waarheen! Boven op de metro."

Vierbaansweg
Dit schrijft Nico Stibbe op hierzijnwijnu.nl. Volgens Stibbe was het verzet tegen de plannen van de gemeente tegen de vierbaansweg veel heviger, omdat hierdoor veel meer woningen zouden worden gesloopt dan voor de metro. Stibbe noemt het Huis De Pinto aan de Sint Antoniesbreestraat de trofee van de overwinning. Krakers en Stichting De Pinto maakten zich sterk voor behoud van dit karakteristieke pand. De gemeenteraad besloot met een meerderheid van één stem het Huis de Pinto niet te slopen, waarmee de autoweg van de baan was.

Vechtende hordes
Ook Marinus van der Wegge stond als jong volwassene ("Ik studeerde destijds geschiedenis aan de UvA, maar dat werd geen succes. laten we zeggen: dat is op zich al een mooi stuk geschiedenis") aan de kant van de vechtende hordes. "Ik was niet zo'n held, nu niet, en toen ook niet, maar ik vond dat er wel iets moest gebeuren want die metro, waar volgens mij niemand op zat te wachten, leidden ertoe dat de halve binnenstad werd vernacheld. Ja, nu kunnen we vaststellen dat er wel wat gebouwen zijn verdwenen maar dat het allemaal achteraf wel meevalt, maar wij zagen de hele stad naar de galemieze gaan."?

Menens
Van der Wegge zag samen met zijn vriend Huib van der Schans in de binnenstad dat het menens was. "De ME'ers waren gewapend met wapenstok en werden beschermd door van die rieten schilden en ze sloegen er echt op los, dat was niet normaal. En er werden waterspuiten aangezet. Op een gegeven moment stond ik op een plek waar zo'n waterstraal met ontzettend veel kracht op werd gezet en ik kan je verzekeren: dan maak je dat je weg komt. Door zo'n straal kun je gewoon niet meer op je benen blijven staan." Maar nu hij had geroken aan de spanning, wilde hij meer. "Volgens mij was het ergens in de Koningstraat of in elk geval daar vlajbij dat we met een groep stonden tegen een veel kleiner aantal ME'ers. Als een stel haaien zagen we daar een heel mooie prooi, maar voordat we het wisten kwamen er vanuit een hoek opeens nog een peloton ME'ers en die zorgden ervoor dat we snel benen maakte."

Van der wegge ging erna zwerven door de stad, trof overal kleine en grote knokpartijen aan, maar toen rond een uur half zeven de avond inviel, was het mooi geweest. En nu? "Nu rij ik regelmatig met de metro en vind het eigenlijk een veel prettigere vorm van openbaar vervoer dan de tram. Het zou natuurlijk ook van de zotte zijn dat een grote stad als Amsterdam geen metro zou hebben, terwijl volgens mij ergens in de jaren 60 (68 om precies te zijn-red.) Rotterdam al wel een metro had en tot volle tevredenheid van de bevolking. Maar je moet die gevechten ook zien in het tijdsbeeld. Het was overal onrustig en er moest nog heel wat terrein worden gewonnen op de gevestigde orde. Dat soort toestanden zie ik nu ook niet meer zo snel gebeuren, eerlijk gezegd, want de jeugd heeft alles."

Opening
Na de rellen en de overwinning wordt het rustig en kan er verder worden gebouwd aan de Oostlijn. Prinses Beatrix opende in aanwezigheid van onder anderen prins Claus, burgemeester Polak en een hele stoet hoogwaardigheidsbekleders de metrolijn. De politie hield tijdens de opening een stelletje raddraaiers in toom, maar daar heeft Ad Vaandering niets van gemerkt. Vaandering was namelijk reservebestuurder van de eerste metrorit. Hij schrijft: "In mei 1977 zat ik bij de tweede ploeg die in opleiding ging voor metrobestuurder. We kregen veel theorie en reden kleine stukjes met de metro. Nadat we examen hadden gedaan, reden we proef tussen de stations Spaklerweg en Holendrecht. Er werd langs de baan veel gebouwd en Holendrecht begon bewoond te worden. Met de opening was ik reservebestuurder .Toen we met passagiers gingen rijden tussen het Weesperplein en Holendrecht was de langste rijdienst 12 slagen (ritten), wat erg veel was. Later, toen er meer stations in gebruik werden genomen, werden de rijdiensten langer en werden er minder slagen gereden. Nog later werden de diensten gehalveerd in rij- en stationsdiensten. Ik heb op alle lijnen gereden, waarvan de laatste jaren tot aan mijn pensioen in 2000 op sneltram 51."

'Ik had het geluk dat Senefelder mij uitzocht als stagiair'

Kruidenierswinkels de Gruyter, Dirk van den Broek en Aldi waren gevestigd aan de Admiraal de Ruijterweg 56, waar daarvoor drukkerij Senefelder was gevestigd.

Bij de artikelen over de Admiraal de Ruijterweg gaat het vaak over de Krommer(d)t, zoals ook op de vorige pagina's over de raadplaat weer het geval is. Een van de bedrijven die hier was gevestigd was drukkerij Senefelder en die drukkerij maakt in elk geval de tongen los van twee lezers.

door C.A. Mars
Met veel genoegen lees ik steeds de Amsterdamse krant, maar de laatste paar edities brachten mij toch wat emotie met de artikeltjes over drukkerij Senefelder.

Amsterdamse Grafische School
Het was 1954 toen ik op de Amsterdamse Grafische School in de Dintelstraat 15 zat en na het behalen van het diploma "steendrukker-handpersdrukker" op zoek zou gaan naar een baas.
Ik had het geluk dat de directeur van drukkerij Senefelder, de heer van Kampen, op school een leerling kwam uitzoeken. Met mij was er nog een gegadigde, maar die woonde in Weesp en dus viel de keus op mij want dat scheelde reiskosten voor het bedrijf. Zo ging dat toen al.

Veel bewogen jaren
Ik trad dus in 1954 in dienst en zou in 1994 met 40 dienstjaren met vervroegd pensioen gaan. Het werden veel bewogen jaren. Wat mijzelf betreft; Ik begon als leerling handpersdrukker, werd opgeleid tot kopiist en kwam op de afdeling lithografie, later reproafd. te werken waar ik later een leidinggevende functie zou vervullen.

Vanaf steen gedrukt
Op de handpers werd nog vanaf steen gedrukt en het beeld naar zinkplaten gekopieerd om op de offsetpers gedrukt te worden. Zie bijgaande afbeeldingen van zo'n handpers en van een lithografische steen. De tijd ging snel verder en de steen werd ingehaald door de fotografie, waarbij de beelden werden gefotografeerd in 6 kleuren, later zouden dat er maar 4 zijn, waarna op zink gekopieerd. Vele jaren later zouden de scanners hun intrede doen en uiteindelijk nam de digitale wereld vrijwel het gehele voorbereidingstraject over.

Vooruitstrevend bedrijf
Drukkerij Senefelder was een zeer bekend en vooruitstrevend bedrijf. Ooit, in 1864, begonnen in de Warmoesstraat als Stoom-steendrukkerij Gustave Amand. Het bedrijf verhuist in 1897 naar het gebouw "De Bruinvisch" op de Looiersgracht 47. In 1908 besloot de directie een stuk grond aan te kopen nabij de Clercqstraat/Kostverlorenvaart, later de Admiraal de Ruyterweg en toen nog Gemeente Sloten. Hier werd de nieuwe drukkerij gebouwd en tevens de naam gewijzigd in Drukkerij Senefelder.

Het is 1969
1969 wanneer het bedrijf uit het gebouw groeit en opnieuw wordt besloten een stuk grond aan te kopen, maar nu in Purmerend in het industrieterrein De Koog. Al het personeel krijgt gelegenheid mee te verhuizen, daar in Purmerend juist een aantal flats waren gebouwd en er daardoor voldoende woningaanbod was. In1970 werd het nieuwe pand betrokken, maar helaas, gerekend op een grote omzet vergroting, verslechterde deze enorm en moest in 1972 het bedrijf uitzien naar een fusiepartner.

Grote brand
Echter juist op dit moment brak er bij drukkerij Henkes-Holland in Haarlem een grote brand uit waarbij het gehele pand verloren ging. Henkes-Holland was een onderdeel van de Nederlandse Dagblad Unie en deze grote uitgever kocht toen Senefelder op om samen te voegen met het bedrijf uit Haarlem. Vanaf nu heet het dan Henkes-Senefelder BV.

Moeizame eerste jaren
De eerste paar jaar verlopen moeizaam, mede door het grote aantal dubbelfuncties en verschillende culturen binnen het personeel. De NDU ging over in het Elsevierconcern en dat bracht opnieuw consequenties mede, waardoor de huidige directie onder leiding van Feike Wassenbergh, onlangs in Edam overleden, in overleg met Elsevier-NDU besloot in 1984 het bedrijf te verzelfstandigen.
Dit bleek een heel goede beslissing, hoewel het een forse reorganisatie met zich meebracht, maakte het bedrijf redelijk goede jaren door.

Misset
In 1991 kwam drukkerij Misset in Doetinchem erbij onder de naam SenefelderMisset. Deze drukkerij was ook een onderdeel van Elsevier, die het bedrijf eigenlijk wel kwijt wou. Na oprichting van een holding kwam deze samenwerking tot stand. Beide bedrijven hadden niet te klagen en mochten zich gelukkig prijzen met een goede plaats op de drukkerijmarkt.
Maar helaas, zo als het vaak gaat waar mensen met elkaar moeten samenwerken, men verdraagt elkaar moeizaam en zo was dat ook binnen het HenkesSenefelder bedrijf in Purmerend. Dit heeft er, naar mijn idee, mede toe bijgedragen dat het bedrijf is opgeheven in 1995/96.

Kronkelig slootje

door Hans Evers
Ik ken de Krommert goed, want mijn vader werkte als vrachtwagenchauffeur bij Drukkerij Senefelder en op woensdagmiddag fietste ik er naartoe in de hoop, dat hij een ritje had zodat ik mee mocht rijden. Ook fietste ik erlangs naar het Lelylyceum op de Keizersgracht. Voor de tram hadden we geen geld en bijna iedereen deed bijna alles op de fiets. En wij fietsten er natuurlijk voorbij, als we naar de stad reden.

Veel smaller
op Wikipedia staat een artikel over de Krommert. Er was dus vroeger een kronkelig slootje tussen de Admiralengracht en de Adm. De Ruijterweg, vandaar de naam Krommert. Ik herkende de Krommert op het raadplaatje niet. Naar mijn idee was het allemaal veel smaller en de Krommert had niets van een plein. Daar waar de Jan Evertsenstraat kruist met de Adm. de Ruijterweg is hij veel smaller. In de bocht voor de versmalling was links een snackbar die Marja heette en nog zo heet. De straat onder de poort daar heet Krommertstraat, wat ik nu pas te weten kwam.

Bioscoop
Op het smalle stuk van de Jan Evertsenstraat was een bioscoop, zo ongeveer daar waar de Witte de Withstraat in de Jan Evertsenstraat uitmondde. Daarna was er aan de rechterkant nog voor de van Speijkstraat, een winkel voor huishoudartikelen, Peereboom genaamd. Op de Adm. de Ruijterweg was links een bank, de Amsterdamsche Bank. Ik deed een keer vakantiehulp bij Drukkerij Senefelder op het kantoor en daar kwam vaak post in een blanco envelop met alleen Adm. De Ruijterweg 88 op de achterkant. Dat waren dus afschriften van die bank.

Oranjehof
De tuin tussen de Adm. de Ruijterweg en de M. H. Trompstraat was er nog toen ik vaak bij Senefelder vertoefde. Ik weet niet wie het hek van die tuin opende en sloot. Het gebouw helemaal aan het eind op de foto zou de Oranjehof kunnen zijn. Die ligt bij de Wiegbrug vlak voor de Baarsjes en daarin bevond zich op de begane grond een filiaal van de Openbare Bibliotheek. Daar ben ik niet vaak geweest, want op mijn dertiende verhuisden we van de van Spilbergenstraat naar Slotermeer.

Brand bij Senefelder
Ik kende veel mensen bij Senefelder. Die zijn ondertussen allemaal overleden. Op internet vond ik een artikel over een brand bij Senefelder. Ik heb uitgebreid met de auteur, die daar een tijdje gewerkt heeft, over Senefelder gecorrespondeerd. De drukkerij bevond zich van 1896 tot 1910 aan de Looiersgracht en werkte daar met de steendruktechniek volgens Alois Senefelder. Op 1 januari opende de drukkerij een nieuw zelf gebouwd gebouw dat toen nog in een weiland in het westen van Amsterdam stond en wat later de Adm. de Ruijterweg 56 zou worden.

Dikke plakken
De stenen voor de steendruk waren dikke plakken, waarop het druksel geëtst werd. Die stenen werden na gebruik voor hergebruik geslepen in een schudmachine met metalen kogeltjes. In de kelder waren rond 1955 nog een paar exemplaren van die stenen. Senefelder was allang overgestapt op de offsettechniek. In de machinezaal op de eerste verdieping stond een grote vierkleurendruk offsetmachine van Roland. Plaats voor uitbreiding was er niet, daarom is de drukkerij later verhuisd naar Purmerend.

'Links woonde het kattenwijf'

De Admiraal de Ruijterweg gezien vanaf de Krommert in 1957.

In elke editie van de Amsterdamse Krant publiceren we de raadplaat, waarbij we de lezers laten raden waar foto's uit de collectie van Simon Blokland, foto's die lezers hebben ingestuurd of foto's die we ergens zijn tegengekomen, zijn gemaakt. Voor een groeiend aantal trouwe lezers is het inmiddels een leuk tijdverdrijf. Soms zijn de foto's makkelijk, soms moeilijk, maar over het algemeen krijgen we veel inzendingen. De raadplaat in de vorige editie zat in de categorie 'best pittig'. Het ging om de Wodanstraat in Zuid, vlakbij he5t Olympisch Stadion. Er kwamen reacties binnen en ook kwamen er nog reacties binnen op de vorige raadplaten, die van de Paardenkraalstraat en de bocht – de Krommer(d)t - in de Admiraal de Ruijterweg. Bij al die reacties over die straat denken we 'Het kan niet anders of mensen die een reactie schrijven, moeten met elkaar in deze buurt hebben gespeeld." Benieuwd of dat zo is.

"Dit is bekend terrein voor mij" schrijft Peter Viser. "Het is de Wodanstraat gezien vanaf de Stadionkade. Ik ben geboren in de Argonautenpijp(straat) in 1949 en heb er tot 1963 gewoond. Daarna via de Rivierenbuurt, De Pijp en de Valeriusstraat verhuisd naar Maarssen.
Rechts zie je nog net iets vd huizen te zien aan de kade naast de Spartaschool."

Opvanghuis
"Links op de hoek woonde toen "het kattenwijf". Een opvanghuis voor vele poezen en katers.
De vitrages hingen gescheurd voor de ramen. De overkant van de Stadionkade heette toen het Zandland. Het begin van een bijna onbebouwde vlakte tot aan Amstelveen. De zuidas was toen, naast de Zuidelijke Wandelweg, een simpel dijkje met bovenop het liefdeslaantje.
Van de Amstelveenseweg tot aan de zandvlakte waar nu de Nieuwe RAI staat een heerlijk speelterrein."

De Krommer(d)t.
Ook de Paardenkraalstraat komt weer voorbij.
De Wodanstraat.

Griekse helden
Ook Kees van deer Horst was blij met de plaat. Deze foto herkende ik meteen! Het is de Wodanstraat gezien vanaf de Stadionkade. Met de Donarstraat vormt deze korte zijstraat van de Stadionkade een Germaans paar in de buurt der Griekse helden."

Erker
"Vanaf 1967 woonden wij in een heel huis in de Donarstraat en mijn moeder bleef er tot haar dood in 2002 wonen. Deze beide straten en het tussenliggende blok bebouwing aan de Stadionkade hebben aan één kant laagbouw, vanwege de lichtinval voor de schoolgebouwen. Typisch huizen uit de jaren dertig met een erker aan de straat. Op de hoek rechts is op de foto nog net de ingang van het hoekhuis Wodanstraat/Stadionkade zichtbaar."

Toenmalige MULO
"Het vooruitspringende gebouw rechts is de toenmalige MULO, daarachter bevinden zich naar rechts lopend twee basisscholen en het grindveld waarop korfbal werd gespeeld. Daarnaast met ingang in de Donarstraat een kleine speeltuin. De scholen en het veld gaven altijd veel levendigheid van spelende kinderen. Als de ramen openstonden of kinderen les kregen op de grote speelplaatsen tussen de huizen de school of op de ruime balkons in het midden van de scholen, genoten wij in de tuin mee van de liedjes die zij luidkeels zongen en het opzeggen van de tafels van vermenigvuldiging. Ook de musicals van de afscheidsavonden hoorden wij meermaals langs komen. Bij mijn weten zijn de schoolgebouwen nog in gebruik."

Meer weet ik niet
Anneke Huijser komt uit West weten we inmiddels, maar ze weet het antwoord ook: "Dit is de Wodanstraat gezien vanaf de Stadionkade. Meer weet ik alweer niet hierover te vertellen." Anneke Huijser komt hieronder nog een keer voorbij in reacties op de Krommer(d)t.

Geen herinneringen
Ook Gielijn Escher weet het antwoord: "Het is de Wodanstraat, gezien vanaf de Stadionkade richting Argonautenstraat. Ik moet het kort houden; afgezien van dat de plek herkende, heb ik geen speciale herinneringen."

Schoorsteen
En natuurlijk zijn er de Mollen en de Koningen ook. Ook zij hebben het goed, maar ze hadden het wel lastig. "Het gebouw met de grote schoorsteen had ons bijna de das omgedaan! De schoorsteen zou van een stookhuis moeten zijn (fabriek, school...). Maar daar liep de zaak dood voor de Mollen. Tot een van ons (A3) meedeelde dat w ij links om de hoek geregeld een gezellig 1,0-1,5 uurtje doorbrachten. En het kwartje begon te vallen! Je kijkt namelijk op de Argonautenstraat, waar op de hoek onze tandarts Henk Sickmann vele jaren de scepter zwaaide. Het was altijd een feest om bij hem op zijn stoel plaats te nemen. De straat die uitkijkt op de Argonautenstraat -en dus de Raadplaat representeert- is de Wodanstraat met op de voorgrond de Stadionkade. Rechts ziet u de Nederlands Hervormde Lagere Moriaschool, waarvan de schoorsteen ooit verwijderd is. De school is van omstreeks 1934 volgens Beeldbank. Op de andere hoek van het schoolplein zit nog steeds het danshuis Zajednica Folklore (Argonautenstraat 12)."

Uiterwaardenstraat en Rivierenbuurt
Fred Houthuijs houdt het op de Uiterwaardestraat met de Joodse Synagoge en Gerard Jansen mikt op de Rivierenbuurt in Zuid, om precies te zijn de Dintelstraat bij de Dongestraat. Hier was destijds de Grafische School." Dit is wel in de buurt, maar is er toch te ver naast om het goed te rekenen.

Paardenkraalstraat
Ans Pruis – ook al zo'n trouwe klant - komt terug op de vorige raadplaat, die van de Paardenktraalstraat in de Transvaalbuurt. "Ik ben geboren en tot mijn negende getogen op het Petoriusplein nummer 5. Later werd dit Steve Bikoplein, maar voor mij blijft het altijd het Pretoriusplein. We woonden tussen kapper Lefeber en fotograaf Steggerda in."

Kapper Lafeber
"We kwamen ook bij kapper Lefeber. Daar was een ronde tafel met tijdschriften en het was een genot om te kijken hoe hij de mannen scheerde. Het rook er ook altijd heerlijk en voor zijn raam had hij glas en lood ramen (heb ik nog nog een foto van). Bij de fotograaf altijd als meisje staan kijken als er een bruidspaar naar binnenging. Ook was er een dameskapper op het Pretoriusplein genaamd Splinter, die is later naar de Linneausstraat gegaan. Nog rijd ik weleens over het Pretoriusplein want daar liggen mijn roots."

De Krommer(d)t
De Krommert (wij schrijven het puur voor het gemak even zonder de d) blijft de gemoederen ook bezighouden. W. S Visser schrijft: "Geachte redactie dames heren ,volgens mij ,was snackbar Marja er al in de 50er jaren. Ik zwom dikwijls in Sportfondsenbad-West daar in de buurt, zodoende weet ik dat. Ik kwam zelf uit de Bataviastraat 37-2 etage."

Geweldig artikel
Ook Ans van der Linden wil graag reageren: "Ik wil graag reageren op dit artikel maar heb geen Facebook of Twitter. Het lange artikel over de Krommert was voor iemand die vroeger in de van Speykstraat gewoond heeft een geweldig artikel. Het stukje over de kapsalon van Scheermeijer trof mij helemaal omdat dat mijn oom was en ik vaak bij oom Simon en tante Annie kwam. Voor ik dan wegging kreeg ik altijd een "luchie" opgespoten. Mijn vader had in de van Speykstraat naast de fietsenwinkel/stalling een beddenwinkel ook genaamd Scheermeijer."

Banketbakker
"Op de hoek van de Van Speyk zat inderdaad een banketbakker van wie ik de eerste naam ook niet meer weet. Daarna was het banketbakkerij Limmen. Ernaast zat de groenteboer en op het rijtje zaten behalve de drogisterij ook nog een elektriciteitswinkel en een melkboer. Op de Admiraal de Ruyterweg voorbij de prutsloot zat een Jamin, die heerlijke ijsjes verkocht.

Jan van Galenschool
Zelf heb ik op de Jan van Galenschool gezeten, op de hoek van de Bestevaerstraat en de Jan van Galenstraat. Deze school werd opgeheven. Ik heb genoten van het artikel en misschien kunt u mijn verhaal doorspelen aan de schrijver van dit voor mij zo herkenbare artikel."

De sigarenwinkel van de familie Huijser
Hierboven is Anneke Huijser te gast en ook haar vader Bram reageert maar al te graag over het Artikel over de Krommert, dat Bram dan weer schrijft met een d. In zijn reactie komt Anneke ook voorbij: "Ik wil graag wat aanvullingen geven over het artikel over De Krommerdt. Zo rond 1960 woonde ik met Anneke Huijser en Kees Huijser en mijn vrouw Mies in de Witte de Withstraat 149, enkele woningen van De Krommerdt verwijderd. Ik ging boodschappen doen bij Dirk van den Broek die vlak bij het gebouw van Senevelder zat. Mijn dochter Anneke was op school in de Jan van Riebeeckstraat. Zoon Kees zwom af in het zwembad naast de Bioscoop. In 1968 betrokken mijn vrouw en ik een sigarenwinkel op de Admiraal de Ruijterweg 405 recht tegenover de St. Franciscuskerk."

Pastoor
"De pastoor belde in de avond bij ons aan om sigaren te kopen voor de Kerkenraad vergadering. Tot 1978 hebben wij deze sigarenwinkel gehad. Daarna hebben wij nog vier jaar in de Jan Van Riebeeckstraat gewoond. Er zijn dus nogal wat raakpunten met De Krommerdt."

Blij verrast
Ook Rick Dootjes is opgegroeid in deze buurt en was blij verrast met de opsomming van winkeltjes en bedrijven. "Net gelezen van de Krommert over die meneer die de diverse winkels opnoemt die er toen zaten. Ik ben ook opgegroeid in die buurt, alleen aan de andere kant van de wiegbrug, namelijk op de Bilderbijkkade. Zodoende kwam ik als kind vaak aan de brug."

Sportfondsenbad
"Zo ging ik als 8- jarig jongetje elke zaterdag zwemmen in het Sportfondsenbad. En na het zwemmen steevast een patatje halen bij snackbar Marja. Dat was in 1964 en toen was de snacbar al een begrip. De eigenaresse ( Marja dus) stond toen nog zelf in de zaak. Een lieve roodharige dame. Patatje kostte toen een kwartje."

Kreidlerzaak
"Verder had je nog op de Willem de Zwijgerlaan de van Veen Kreidler zaak. En die zaak op de hoek van de Chasséstraat was Anders dan Anderen. En achter drukkerij Senefelder had je het slootje. Een soort speelterreintje. Het was een fijne buurt vroeger om als kind op te groeien."

Heel wat voetstappen
Olaf Horn heeft een andere insteek: "Naar aanleiding van uw artikelen met herinneringen aan de Admiraal. de Ruijterweg en omgeving wil ik ook nog even iets kwijt over die buurt. Ik ben geboren in 1950 in de Camperstraat in Oost, en heb tot mijn 3e/4e jaar gewoond op de Hoofdweg in Amsterdam-West en later met mijn ouders naar de Sara Burgerhartstraat verhuisd, waar ik tot 1974 heb gewoond. Ik heb dus heel wat voetstappen liggen in die buurt."

Jukebox bij snackbar Marja
"Wat betreft de snackbar van Marja in de Jan Evertsenstraat, kan ik me herinneren dat daar een jukebox stond en dat ik van mijn moeder een kwartje of 2 kwartjes kreeg om 1 of 2 plaatjes te draaien (als we daar een patatje gingen halen). En niet te vergeten het Sportfondsenbad (ook wel spottend het Spatbordenfonds genoemd)."

Senefelder
"Ook herinner ik mij drukkerij Senefelder, die is volgens mij eerst verhuisd naar Purmerend en zit tegenwoordig al jaren in Doetinchem (onder de naam Misset-Senefelder, onderdeel van Roto-Smeets). Ook het pand van de firma Schnabel (op de hoek van het Slatuinenpad) herinner ik mij heel goed. En het pand van Pool Touringcars vlakbij de Wiegbrug. En de sigarenwinkel van Kersten zie ik nog voor me met die rij sigarettenautomaten en het krijtbord met de voetbaluitslagen daar op zondagavond."

Speelgoedwinkel
"Ook de speelgoedwinkel van Boon op de hoek van de Bestevaerstraat bij de kerk De Boom. en tenslotte was er op de hoek van de Adm. de Ruijterweg en de Wiltzanghlaan, de drogisterij van Smeenk (eerst gerund door de oude heer Smeenk en later door zijn zoon, die inmiddels misschien ook al lang niet meer in leven is). Daar kreeg je altijd als je wat voor moeder moest halen, een klein heel zout dropje uit een grote pot op de toonbank kreeg. En zo kan ik nog heel lang door gaan.Nu woon ik al heel lang niet meer in Amsterdam (waar ik heel af en toe nog wel eens kom, maar waar de herinneringen aan die tijd al heel lang weg zijn), tegenwoordig woon ik al ruim 14 jaar in het oosten van het land."

Op de volgende pagina besteden we aandacht aan drukkerij Senefelder, want daar zijn veel herinneringen aan.

Nieuwe raadplaat

.

Een blok huizen met eronder winkels en als je de straat uitloopt, loop je tegen een ander huizenblok aan. Deze omschrijving geldt voor tientallen straten in Nederland en daarom is dit weer een leuke uitdaging. Eén tip: het is een levendige buurt.
Uw inzendingen kunt u weer mailen naar info@amsterdamsekrat.nl.

'In het Heiligeweg zwembad trainde Ada Kok'

Ada Kok rond 1968..

door Fred Klein
Zo rond 1968 had ik voor de zondag een bijbaantje als pompbediende bij een Caltex benzinestation aan de Amsteldijk nabij de Ceintuurbaan in Amsterdam Zuid waar ook het automerk Simca verkocht werd.

Twee gulden per uur
Ter informatie: ik diende zondagmorgens 08.00 uur het pompstation te openen en 's avonds om 20.00 uur sloot ik het weer, daarna werd de kas opgemaakt en was het ondertussen 20.30 uur geworden en dit alles voor een wereldsalaris van fl. 24.00 dus twee gulden per uur als er tenminste geen kastekort was want dan moest ik het van mijn schamele salaris aanvullen, maar dit dus terzijde.

Familie Kok
Nu wilde het toeval dat naast de garage op nummer 41 de familie Kok een Végé kruidenierszaak runde met achtergelegen woning. Het gezin bestond uit moeder Aagje, vader Cees en de kinderen Gretta en Ada.Cees en Aagje runde de kruidenierszaak en vader Cees had daarbij ook nog een melkwijk.

Het zwembad aan de Heiligeweg.
De entree naar het zwembad Heiligeweg.

Ada Kok
Ada was in de jaren '60 mateloos populair en ook haar zus Gretta die in 1960 deelnam aan de Olympische spelen in Rome deed daar niet voor onder. Leuk omdat onlangs de Olympische spelen in volle gang zijn gehouden om even terug te blikken op één van de vele successen van Ada: de Olympische spelen van Mexico in 1968, waar zij op de 200 meter vlinderslag een gouden medaille won!

Zwembad Heiigeweg
Dagelijks trainde Ada in het Heiligewegzwembad waar ik vaak getuige was van haar training daar wij in een zaal van het zwembad jiu jitsu training hadden van Gé Koning Sr. en na de training altijd gingen zwemmen als het bad weer vrijgegeven was voor het recreatie zwemmen.

Iets lekkers
Daar Ada zondags bijna altijd bij haar ouders op de Amsteldijk vertoefde werd ik tijdens mijn werkzaamheden in de garage steevast zondagsmorgens getrakteerd op een heerlijk kop[je koffie met iets lekkers, en wat is er nu leuker dan dat dit te krijgen van Ada Kok, in die tijd al een sportlegende en tegelijkertijd ons idool, die ondanks haar 'sterrenstatus' de moeite nam mij een kop koffie te brengen.

Lezers Amsterdamse Krant helpen met boek over Bethaniënblok

Simon van Blokland en Frans Duivis kondigen met trots de presentatie aan van het boek Het Bethaniënblok in Amsterdam – Onder de sluier van het verleden vandaan op vrijdag 28 oktober. Dit fraaie, rijk geïllustreerde boek is mede tot stand gekomen met de hulp van u, de lezers van de Amsterdamse Krant.nl.

Drie jaar geleden
Simon (lange tijd woonachtig geweest in de Barndesteeg) en Frans (geboren in het Klein Trippenhuis op Kloveniersburgwal 26) zijn het project drie jaar geleden gestart: Simon was nog lang niet uitgeschreven over Amsterdam en Frans wilde een vervolg geven aan zijn boek over het Klein Trippenhuis. Zij namen contact op met hoofdredacteur Hans Peijs van de Amsterdamse Krant.nl en kregen de gelegenheid om een oproep om informatie te plaatsen. Dit leidde tot talloze reacties van oud-buurtbewoners in de vorm van verhalen, foto's en anderszins. Zowel Simon als Frans weet veel over de geschiedenis van dit deel van Amsterdam en brengen dat in dit boek naar voren, maar het zijn de verhalen van de oud-buurtbewoners die een niet onbelangrijk deel van het karakter van dit boek bepalen. Zij zijn de lezers van de Amsterdamse Krant.nl die gereageerd hebben hier dan ook zeer dankbaar voor. Het resultaat is een boek van bijna een kilo, waarmee vele oud-buurtbewoners menig aangenaam uur zullen doorbrengen.

Aanbieding
De verkoopprijs na 28 oktober is €39,95, maar bestelt u het boek vóór 20 oktober dan betaalt u slechts €34,95 en heeft u geen verzendkosten.
Het boek Het Bethaniënblok in Amsterdam – Onder de sluier van het verleden vandaan is te bestellen bij Uitgeverij WalburgPers, Antwoordnummer 87, 7200 VB Zutphen. Een postzegel is niet nodig.

Resterende hofjes in de Jordaan

38

Het Constantiahofje aan de Willemstraat 149-165.

door Jos en Frits Mol, Adrie de Koning
We zullen nog enkele hofjes bespreken die in de Jordaan zijn gelegen (dit nummer 38), waarna we in nummer 39 een slotartikel presenteren waarin dié hofjes genoemd worden waar nauwelijks iets over bekend is.

Hofjes in de Westerstraat
In de Westerstraat zijn ons slechts twee hofjes bekend te weten het Concordiahofje op nr. 327-405 en het Wassendemaanhofje op nr. 37-45. We hebben het volgende over deze hofjes kunnen vinden.
De Westerstraat is gedempt in 1861, daarvoor was het een gracht die Anjeliersgracht heette. Een woonhof werd er gesticht in 1864 dat de naam Concordiahofje meekreeg. Dit hofje behoort net als het Constantiahofje en het Hofje van Parijs tot de zogenaamde filantropische hofjes (zie nummer 31 van de Amsterdamse Krant). Het hofje werd ontworpen door PJ. Hamer en de opdrachtgever was Bouwmaatschappij Concordia.
Het hofje werd gerenoveerd in 1987 onder leiding van de architect Marloes van Haaren. Het hofje was oorspronkelijk bestemd voor arbeidersgezinnen, maar tegenwoordig zijn het normale huurwoningen.
Er zijn ons slechts twee foto's bekend (ze staan op Beeldbank) van de Westerstraat 37-45 (het Wassendemaanhofje). Het hofje lag aan een kleine binnenplaats en had geen tuin. Het betreft hier een foto van een glasnegatief van Nico Swaager uit 1931 en een foto van de Dienst Bouw- en Woningtoezicht van 1920/30. Het hofje ligt inpandig ten opzichte van de rooilijn van de Westerstraat.

Het 'Hofjen' van de Weduwe Roosen
Het 'Hofjen' van de Weduwe Roosen is gelegen aan de Eerste Passeerdersdwarsstraat 124-130 en is gesticht in 1820. Het was bestemd om acht vrouwen van woonruimte te voorzien, maar tegenwoordig zijn het normale huurwoningen. Over dit hofje is bitter weinig bekend. De huisnummers zijn vroeger opgehoogd, het hofje lag aan de nummers 24-30. Uit een fonds werden de benodigde middelen geput. De huisjes dateren uit de tweede helft van de achttiende eeuw. Het hofje bestond uit vier huisjes met bovenverdiepingen onder één dak en ze boden vrij wonen aan de acht vrouwen. Ze ontvingen bovendien per jaar 150 gulden.
Dit hofje draagt de naam van de stichteres Roosen en het heeft jammer genoeg geen binnenplaats of tuin. Het hofje behoorde tot een stichting waartoe nog een hofje behoorde, dat gelegen was aan de Lange Leidsedwarsstraat 103 en dat voor drie vrouwen bestemd was. Het hofje behoort het nu toe aan de Diaconie van de Protestantse Gemeente Amsterdam die de panden verhuurt.

Het Hofjen van de Weduwe Roosen in de Eerste Passeerdersdwarsstraat 124-130.

Constantiahofje I en II
Het Constantiahofje bestond uit twee woonblokken rond een bleekveld en is gelegen aan de Willemsstraat 149-165. De woningen waren bestemd voor oudere werklieden. In 1863 werd door Joshua van Eik de 'Stichting voor den Ambachtsstand-Constantiawoningen' opgericht. In opdracht van de stichting werden deze huizen gebouwd.
De woningen werden vernoemd naar Constantia van Loon, de vrouw van Joshua van Eik, voorzitter van de 'Vereeniging ten behoeve der Arbeidersklasse' in Amsterdam.
Na de dood van het echtpaar van Eik in 1878 heette de stichting voortaan Vereeniging van Eik Stichting-Constantia-Woningen, die nu het hofje beheerde. De Gemeente kocht eerst in 1984 het geheel op nadat een patstelling met de fiscus van het Rijk was beslecht. Tussen 1980 en 1990 heeft de Gemeente alle woningen gerenoveerd en van éénkamer woningen grotere eenheden gemaakt. De Constantia woningen worden tegenwoordig verhuurd door het in 1993 geprivatiseerde (voormalig Gemeentelijk) Woningbedrijf Amsterdam, dat sinds 2004 Ymere heet.
De Willemstraat bestaat pas sinds 1875 toen de Goudsbloemgracht gedempt werd mede op instigatie van de 'Vereeniging ten behoeve van de Arbeidersklasse' en genoemd naar de beschermheer Willem III.

Hofjes in de Rozenstraat
In de Rozenstraat bevinden zich verder nog: het Stuurmanshofje (of Stijfselgang) op nr. 22-46, het Wevershofje (ook wel Pijpemakersgang genoemd) op nr. 138-142 en het Keizershofje op nr. 244-250.
Over deze hofjes hebben we geen nadere informatie kunnen vinden behalve dan dat het Stuurmanshofje uit twee identieke panden met klokgevels (twee vóór en twee achter) heeft bestaan. De omtrek van de klokgevels zijn afgezet met een rand van bakstenen die een brede voeg hebben, waardoor het lijkt op een 'ritssluiting'

Klokkenspel

Betondorp 1989. In deze pittoreske buurt aan de rand van Amsterdam wil iedereen wel wonen. Vooral de kleine witte betonnen huizen zien er leuk uit. De woningen waren aanvankelijk bedoeld voor huisvesting van geschoolde arbeiders en ambtenaren. Later werden de kleinste woningen ook aantrekkelijk voor alleenstaanden. En net zoals in andere Amsterdamse volkswijken werden ook hier enkele huizen toegewezen aan mensen met een 'probleem'.

Als ik een melding van ernstige stankoverlast in een van de leuke woningen in de Veeteeltstraat krijg, ben ik dan ook heel benieuwd wat me te wachten staat.
Op het moment dat ik langs de betreffende woning rijd, heb ik geen flauw idee wie daar woont. In het voorbijgaan zie ik alleen wat rommel in de voortuin liggen. Pas als ik naar de voordeur loop gaat me opeens iets dagen. Dit komt me erg bekend voor: kapotte klokken zie je niet zo vaak in een tuin liggen. Mijn vermoeden wordt bevestigd als ik door de gordijnloze ramen kijk. De hele kamer hangt vol met klokken, wekkers en horloges: in de lampen, aan de muur, geen plekje is onbenut. Dit moet de woning van de zwakbegaafde meneer Blom zijn! Die kende ik nog van zijn woning aan de Vrolikstraat, in Amsterdam-Oost. Ik had hem daar al een paar keer wegens ernstige vervuiling op de vingers getikt en had ook een groot aantal verwaarloosde katten in beslag genomen. Nieuw voor mij zijn de parkieten die binnen los rondvliegen en de boel flink ondergescheten hebben.

Nadat ik heb aangebeld, verschijnt Blom in de deuropening, en hoe! Ik herken meteen weer de vieze weeïge lucht van een paar jaar geleden. En ik weet nu ook weer wat er nog meer aan hem mankeerde. Blom had namelijk de gewoonte om in zijn blootje rond te lopen. Ook nu heeft de kleine, onappetijtelijke dikzak niet de moeite genomen om iets aan te schieten. Maar net als hij een tirade af wil steken, ontsnapt een parkiet door de open deur en vliegt langs het raam van een bejaarde buurvrouw een boom in. Blom geef een schreeuw en rent in zijn blote kont zijn parkiet achterna. Onder de boom springt hij op en neer, maar de parkiet geeft geen sjoege. Ik draai me om en kijk recht in het verschrikte gezicht van de buurvrouw, achter het glas van haar eigen keurige woninkje. Die blik zal ik niet gauw vergeten.

De blinde schutter

door Theo Evers
Ik had mij tijdens een van de kadervergaderingen opgegeven als chef van dienst voor de Millenniumnachtdienst. Samen met mijn stagiair, de kapitein van de Marechaussee Menno en een dubbele bezetting aan collega's zou ik DE eeuwwisseling aan bureau Warmoesstraat meemaken.

Op oudejaarsavond liep ik door de Warmoesstraat naar het bureau. Het was een enorme drukte op straat en iedereen was in een vrolijke stemming. Ik wurmde mij tussen de mensenmassa door, die al hossend door de straat trok.
Nadat de middagploeg naar huis was gegaan, maakten wij onder elkaar afspraken over de manier van tolerantie en optreden tijdens deze nachtdienst. Vervolgens gingen de eerste posten de straat op.

Op een gegeven moment klonk een iets opgewonden melding over de portofoon:
"Er wordt geschoten" en vervolgens werd een lokatie doorgegeven waar de schutter zich bevond. Weer even later klonk over de portofoon: "Alles is onder controle".

Minuten later werd de schutter het bureau binnengebracht. Het bleek een turkse man te zijn, afkomstig uit Duitsland. Hij vierde bij ons de Millenniumwisseling en stond op straat met een 'klappertjes' pistool in de lucht te schieten. Het pistool leek levensecht op een 9 millimeterpistool.

Het bleek heel gewoon te zijn in Duitsland met een namaakpistool tijdens jaarwisselingen in de lucht te schieten. Aangezien het bij ons verboden was, werd na overleg met een dienstdoende officier van justitie, het pistool inbeslaggenomen ter vernietiging en moest de man contant enkele honderden guldens boete betalen.

Die nacht regende het aanhoudingen van Duitse mannen, veelal van Turkse afkomst, die met namaakpistolen aan het schieten waren.
De nachtdienst verliep, in verhouding met de verwachting van diverse escalaties, redelijk rustig.
Tegen vijf uur riep een van mijn collega's: "Kijk eens naar buiten. Daar voor het bureau aan de overkant. Een man met een revolver!"

Wij zagen door het raam, dat aan de overkant van de rijbaan, pontificaal tegenover het bureau, een man stond die opvallend links en rechts de straat inkeek, zijn rechterarm omhoog bracht en dat hij in zijn rechterhand een revolver vasthield.

Direct hierna zag ik dat hij de trekker van de revolver overhaalde en hoorden wij enkele harde knallen, afkomstig uit de revolver van de man.
Enkele collega's stormden hierop het bureau uit en de man werd vervolgens via de arrestanteningang (ook wel artiesteningang) het bureau binnengebracht.

De man, een Duitser, werd bij mij voorgeleid en ik vroeg hem hoe hij zo stom kon zijn om precies voor het bureau te gaan staan knallen.

De man antwoordde dat hij blind was en dus nooit in de gaten had gehad dat hij voor een politiebureau stond.

Ja, ja, antwoordde ik, maak dat de kat wijs. De man zag er niet uit alsof hij blind was en we hadden toch gezien dat hij, voordat hij begon te schieten, links en rechts de straat in had gekeken. Trouwens er was ook niets bijzonders aan zijn ogen te zien.

Bij nader onderzoek bleek de man echt blind te zijn, maar dat veranderde niets aan de wijze van afhandeling van de overtreding. Ook hij raakte zijn nepvuurwapen kwijt en moest de boete direct betalen, ondanks zijn smeekbeden om de revolver terug te geven.

Enkele maanden later kreeg ik nog een brief van deze man, met daarin diverse verontschuldigingen. Hij had totaal geen moeite met de opgelegde boete, maar was zeer verdrietig dat hij zijn revolver kwijt was. Hij verzocht mij wederom om de revolver terug te geven, hetgeen onmogelijk was omdat de revolver inmiddels was vernietigd.

Om de hoek

door Fred Stevens
Het was in de winter van 1984.
Op dat moment had ik nachtdienst en we bevonden ons met zo'n 10 collega's in het bureau.
Op een gegeven moment kwam er een turkse man het bureau binnen rennen. Al hijgend kwam hij met de mededeling dat er "om de hoek" gevochten werd en dat er wapens bij betrokken waren.

Natuurlijk waren wij door deze mededeling gealarmeerd en zo snel als we konden renden we met een behoorlijke groep collega's het bureau uit. Door deze toch wel heftige melding dacht niemand eraan om eerst zijn jas aan te trekken. Enthousiast als we waren renden we achter de man aan om ons te spoeden naar de opgegeven lokatie "om de hoek".

Vanuit het bureau renden we linksaf de Lange Niezel in in de overtuiging dat het om de hoek was. Het merendeel van de groep collega's , waaronder ikzelf, liep op dat moment in ons mooie blauwe overhemd.
Toen we in de Lange Niezel renden keken we nieuwsgierig om ons heen, want het was toch "om de hoek "?
Echter, de melder bleef maar doorrennen en al rennende liepen we richting de Wallen.
De kou begon ons aardig parten te spelen, maar goed... niets laten merken en gewoon doorgaan.
Nadat we de Wallen gepasseerd waren, renden we richting de Zeedijk. Op dat moment riep ik naar de melder waar in godsnaam nu eigenlijk "om de hoek" was. Het enige dat ik als antwoord kreeg was: "om de hoek". De man bleef braaf doorrennen.
Gezien de ernst van de melding wilden wij toch deze achtervolging niet staken en ook wij renden fanatiek door. Volgens mij vroor het aardig die nacht, want je zag overal de adem van de collega's als "rookwolkjes" in de lucht.
Uiteindelijk kwamen we versteend van de kou op de Geldersekade aan en ja hoor aldaar in een donker turks gokpandje was een vechtpartij gaande. Onze actie was gelukkig niet voor niets geweest, want na een grondig onderzoek werd er toch een vuurwapen aangetroffen.

.