De Amsterdamse Krant

10 juni 2017

De Amsterdamse Krant 10 juni 2017


'We waren minimaal één keer per maand in het buitenland'

Op deze foto van D.O.K loopt de heer Kuvel rechts vooraan.

Vraag om bijdrages over drumbands en menig hart gaat sneller slaan. Heel veel (oud-)Amsterdammers hebben hun jeugd doorgebracht bij de drumband, in allerlei hoedanigheden, en onze oproep leverde veel reacties op. Het is goed voor deze keer twee pagina's. En als er nog meer herinneringen binnenkomen, dan staan we daar nog steeds voor open.

door Joop (en Ellie) Esselman-van de Broek
"Mijn (Joops) vader was secretaris van de mondorgelvereniging D.O.K. (Door Oefening Kunst). De voorzitter was Bob Kuvel, en ik dacht dat dhr. De Rover penningmeester was. Hij zat in ieder geval ook in het bestuur. Mijn zuster, zwager en ik, en nog wat familieleden zaten op die club. Het had een clubgebouwtje in de Houtrijkstraat in de Spaarndammerbuurt (bijgenaamd: De Moord en Brandbuurt)."

Op deze foto die is ingestuurd door Ad Bismeijer loopt muziekgezelschap Wittenburg door de Kleine Wittenburgestraat.

Uit de gratie
"Toen mondorgels uit de gratie raakten, en de club bijna ter ziele ging, heeft men besloten om als drumband verder te gaan. Er werd een instructeur aangetrokken, de heer Van Dam, en we werden omgeschoold. Ook mijn toenmalige verloofde sloot zich toen aan. De mondorgelclub repeteerde in het clubgebouw, maar de (veel grotere) drumband ging oefenen in de gymzaal van de Spitsbergenschool op het Zaandammerplein. In die gymzaal konden we ook lopend repeteren. De eerste jaren speelden we alleen in Nederland bij diverse festiviteiten."

Festiviteiten
"Op een gegeven ogenblik kwamen we bij het (uitzend???)bureau van de heer Marcus in Bergen op Zoom terecht. Hij regelde voor diverse drumbands optredens in het buitenland. Hij had ook zijn eigen majorettenpeloton: The Goldstars. Samen met deze dames hebben wij verschillende jaren bij allerlei festiviteiten in het buitenland (voornamelijk België, Duitsland en Frankrijk) opgetreden. Er was een periode dat we minimaal één keer per maand in het buitenland vertoefden, al dan niet met een overnachting. Of gewoon om 6 uur vertrekken, acte de présence geven, en weer de bus in."

D.O.K.
"In de Spaarndammerbuurt was nog een muziekgezelschap. Ik weet alleen niet of dat nou een fanfarekorps was of een harmonie. Dat heette T.A.V.E.N.U.: Tot Aangenaam Verpozen En Nuttige U???? Op de foto van D.O.K loopt de heer Kuvel rechts vooraan, met achter hem de heer Van Dam. Toen onze kinderen groter werden en het oppassen door de oma's te bezwaarlijk, hebben wij ons lidmaatschap opgezegd. We hebben toen wel een poos het reilen en zeilen gevolgd. We wisten dat het op een gegeven ogenblik minder goed ging, en volgens mij zijn ze toen samengegaan met een andere drumband, waarvan ik helaas niet meer op de naam kan komen."

door Albertus Hoffschlag
"In uw krant las ik het artikel van de drumbands. Heel lang geleden heeft mijn vader in een korps gezeten waar marsmuziek werd gespeeld; hij speelde trombone. Daar is een foto van die toen in de kamer hing, maar die ik nooit meer heb gezien. Het was in en na de oorlog van 1945. De naam weet ik niet meer precies, maar het was iets van Wibaut. Misschien heb ik geluk en hoor ik er iets van."

door Piet Veenboer
"Ik ben geboren in 1938 op het Columbusplein. Ik ging veel naar de speeltuin in de Kortenaerstraat; ik zat bij de welpen en heb daar vele katholieke dingen gedaan, zoals de palmpasenoptocht. Wij werden begeleid door de band van de speeltuin St. Aloysius met als medewerkers de mondharmonicaband Modia onder leiding van Frans Mobron. Deze band verzorgde ook de dansavonden die daar regelmatig gehouden werden. We brachten die palmpaasstokken naar de bejaardentehuizen (er waren er niet veel), niet eerder dan dat we de oogjes van de palmpaashaas zelf uit de haas hadden gepulkt. Dat zijn herinneringen met een glimlach."

Meer over drumbands op pagina 2.

Nieuwe raadplaat: typisch Amsterdam

We hebben er weer eentje gevonden, een heel mooie deze keer. Van een statige laan of straat, zo kunnen we dit toch wel noemen. Vooral het winkeltje op de hoek is herkenbaar, althans, dat menen wij. Wij zijn benieuwd of u weet welke straat of laan het is én of u weet wat voor winkeltje dit was? En natuurlijk zijn we verzot op allerlei andere verhalen die de raadplaat zo leuk maken.
Uw reactie kunt u sturen naar info@amsterdamsekrant.nl. En o ja, we zijn gek op foto's.

Drumbands (2)

De BuBoband voor het eerst in nieuwe outfit. Foto: Willy Janse

Eigenlijk vinden we al die reacties over de drumbands zo leuk en zo bijzonder dat we gewoon nog een poging wagen voor een oproep. Het kan haast niet anders of er moeten nog heel veel mooie herinneringen zijn aan de drumbands van weleer en we hebben gemerkt dat veel mensen er ook maar al te graag over schrijven.

Uw inzending kunt u mailen naar info@amsterdamsekrant.nl.

'Het was altijd een feest om ergens muziek te kunnen maken'

Drumband Batavia. Foto: Hans Korte

Veel plezier

Patrimonium's Drumband Vlug & Vaardig - Juliana. Foto: Kees Fielstra
Drumband V.D.Z. Foto: Hans Korte

door Hans Korte
Naar aanleiding van uw laatste krant over drumbands in Amsterdam zend ik u een paar foto's van drumbands in de stad. Ikzelf was vele jaren bezig met muziekles geven bij diverse drumbands in Amsterdam. Ik woon niet meer in Nederland, maar ik krijg nog wel de Amsterdamse Krant, die ik met veel plezier lees.

BuBoband (1)

door Gonnie van Bommel
Ook drumband BuBo (afkorting van Bulletje Borger), opgericht op 21 maart 1955 in de Borgerstraat 9, was jarenlang een vertrouwd gezicht als marcherend korps in Amsterdam. Nadat er eerst op namaaktrommels was gespeeld werden er heuse trommels en trompetten aangeschaft, die later vervangen werden door G/D-blaasinstrumenten waardoor we leukere muziek konden maken.
Je groeide met elkaar op, deelde lief en leed, leden trouwden met elkaar en ook de kinderen werden dan weer lid van de drumband. De BuBo deed onder andere mee aan sinterklaasoptochten, carnavalsoptochten, concoursen (o.a. tijdens het Wereld Muziek Concours in Kerkrade), stertochten naar de Dam en het Historisch Museum en er werden er ook optredens in het buitenland verzorgd. Het was altijd een feest om ergens muziek te kunnen maken.

Herinnering blijft altijd levendig
Er werd ook een langspeelplaat opgenomen, waardoor de herinnering altijd levendig blijft. Want ook de BuBo moest in 1999 noodgedwongen stoppen met het marcheren op straat. Het aantal leden bij de blazersgroep werd steeds minder. Gelukkig konden de overige leden daarna een nieuwe start maken als dwarsfluit/lyragroep die nu is uitgebreid met blaasinstrumenten, slagwerk, keyboard en een basgitaar. Daardoor is Muziekgroep BuBo weer in staat om vooral in verzorgingstehuizen de mensen weer een plezierige muzikale meezingmiddag te bezorgen.

Het blijft een gemis
We blijven het een gemis vinden dat er nog zo weinig muziek op straat gemaakt wordt, maar gelukkig kunnen we nu door middel van ons zittend orkest toch nog muziek blijven maken. En als er nog muzikanten zijn die toch weer een instrument willen bespelen, ze zijn bij ons van harte welkom (www.mvbubo.nl).

BuBoband (2)

door Willie Janse
En of ik ervaring heb met een drumband namelijk de BuBoband uit de Borgerstraat. Ik werd besmet met dat virus toen mijn opa en oma 50 jaar getrouwd waren en mijn ouders de BuBoband hadden laten komen voor een aubade. Maar ik was toen nog te jong.
Jaren later mocht het wel en ben ik begonnen op de dwarsfluit. Later leerde ik trommelen op een houten plankje (pannekoeken pannekoeken). Als laatste had ik een jachthoorn.

Wat was ik trots als ik in mijn uniform over straat liep. Witte gympen, witte sokjes en blauwe rok en blauw jasje. Later werd het een grijze rok. Als je dan een bekende langs de kant van de straat zag, mocht je niet zwaaien, maar een glimlach kon er wel af. Op concoursen hebben we menige prijs gewonnen.
Omdat ik voor mijn studie intern buiten Amsterdam woonde kon ik niet meer bij de BuBo. Maar dat virus is nooit meer overgegaan.

Hele mond vol

door Kees Fielstra
Uw oproep over lopende drumbands riep bij mij een heleboel herinneringen op aan mijn tienertijd in Amsterdam-West en mijn lidmaatschap van Patrimonium's Drumband Vlug & Vaardig - Juliana.
Dat was een hele mond vol, maar ontstaan door samenwerking van een gymnastiekvereniging en een speeltuinvereniging. Eind jaren vijftig waren wij als een van de vele drumbands zeer bekend in Amsterdam en omgeving. Een andere zeer bekende drumband was Showkorps De Echo van het welbekende weekblad.

Concoursen
Onze drumband deed regelmatig mee aan concoursen en we wonnen vaak een prijs. Op een van bijgaande foto's zijn wij aan het werk bij een concours in Zaandam. De deelnemerslijst stuur ik ook mee. De andere foto is genomen bij het Rijksmuseum, maar waarom we daar liepen is mij ontschoten. Wij trommelden volgens de methode van de Marinierskapel en dat was niet eenvoudig om te leren op een om het bovenbeen gespannen plankje met rubber, maar daarna klonk het fantastisch. De trommels waren bespannen met dure vellen van darm en het spannen was een hele kunst. Bij nat weer moesten we de spanning aanpassen, anders sloeg je er zo doorheen met de stokken.
Naast de tamboers met gewone en grote trom bestond de drumband ook uit enkele leden die op piccolo's bliezen en een paar trompettisten. Er is nog veel meer te herinneren uit die tijd, maar dat komt wellicht later nog eens.

Oranje Nassau

door Anneke Koehof

Bij ons in de Indische Buurt had je Oranje Nassau. Het was een atletiekvereniging en ze hadden ook een drumband die regelmatig van zich liet horen. Ze 'zetelden', net als de atletiekclub, in een schoolgebouw aan de Soembawastraat. Als ze 'uitmarcheerden' namen ze meestal gelijk de bocht linksaf de Javastraat in, maar een enkele keer sloegen ze rechtsaf en kwamen ze ook door ons buurtje, het had iets feestelijks.

En als je Oranje Nassau zei, zei je Kees. Kees, of zoals wij hem noemden 'Keessie', was een jongen met het syndroom van Down. Je zag hem 's morgens vroeg op zijn autoped, zijn pukkel op zijn rug, langssuizen naar de Sociale Werkplaats. Maar op zaterdag marcheerde de drumband Oranje Nassau door de straten en dat waren zijn 'finest moments'.

Enthousiast zwaaiend
Enthousiast zwaaiend met een stok liep hij enkele meters voor de tambour-maître uit. Soms was hij zo in trance dat hij vergat een hoek om te slaan, zodat hij de drumband hard hollend moest inhalen. Ik denk dat velen uit de Indische Buurt zich dat nog kunnen herinneren!

T.O.G.

door W.J. Beving
In de laatste uitgave van de Amsterdamse krant besteedt u aandacht aan het fenomeen drumband. In de jaren 60 kwam je ze met grote regelmaat tegen met alleen trommels, maar ook vaak uitgebreid met blaasinstrumenten. Begin jaren 60 was ik lid van T.O.G. (tamboerskorps en wandelsportvereniging Tot Ons Genoegen). Ik heb daar hele plezierige herinneringen aan.
Op dinsdagavond werd er gerepeteerd in een gymnastieklokaal in de Rustenburgerstraat waarna vaak op zaterdag de band de straat op ging. Er werd dan verzameld op het Van der Helstplein en van daaruit luid trommelend de buurt door.
Het is al een poosje geleden, maar ik weet nog dat de leider van die club Gerard heette. Al met al een leuke tijd waar ik nog een foto van terugvond. Die stuur ik u mee en hoop dat er nog meer oud-leden reageren. (Helaas was de foto te klein voor plaatsing-red.)

Een legaal stukkie nachtelijk chillen

door Nicolaas Scharn

Lekker in je up bezig, dat kan lekker zijn. Als je ouders en de hele woonwijk op één oor liggen, klim jij met je zestien jaren 's nachts door je raampie naar buiten om de stad onveilig te maken of gewoon te genieten van het lekker in je up rondzwalken. Ik kan daar heel wat puberale verhaaltjes over schrijven.
Vandaag even over een legaal stukkie nachtelijk chillen.
Het was in het jaar 1965 dat ik weer eens een vakantiebaantje had. Ik had altijd vakantiebaantjes, de gekste baantjes: verkoper, boerenknecht, melkboer, maar dit was toch wel het summum! Ik werd huisknecht in het Centraal Hotel op het Leidsebosje, Stadhouderskade nummer 7.

Uitdagende code
In eerste instantie wist ik totaal niet wat dat inhield, maar och, op die leeftijd wen je snel aan een nieuwe en uitdagende code. Ik kreeg een zwarte broek en moest zelf een paar zwarte schoenen regelen. Over mijn witte overhemd droeg ik een rood-zwart gestreept giletje. De bedoeling was dat je fris gewassen, zonder baardstoppels en met een mooie achterovergekamde brylcreemkuif met je handen op je rug gedienstig voor je uit ging staan kijken op de vierde tree van de stenen trappen bij de grote ingang. De eerste uren was er niet veel aan, er gebeurde haast niets, maar al gauw veranderde dat. Ineens stonden er grote bussen vol Braziliaanse toeristen voor je neus en kon je je een breuk sjouwen aan de enorm volgepropte koffers die op het busdak waren vastgesjord. Geen fooi kon eraf. Als er Amerikanen langskwamen, zat je goed. Die wilden graag op de kiek met de huisknecht en gaven twee dollar fooi, een enorm bedrag, want een dollar deed toen drie gulden vijftig. Ik verdiende zeventig gulden per week, maar door de vele fooien zat ik al gauw aan de tweehonderd gulden per week! Ik kocht een mooi geel racefietsje bij Wido in de Constantijn Huygensstraat en reed daar lekker mee op en neer naar het Centraal Hotel en later met een tentje achterop naar Engeland.

Ansichtkaart van Hotel Centraal rond 1940.

Verorberen
De diners die over waren, mochten wij verorberen. Op rustige momenten kwam ik via een trappetje in het AMVJ-zwembad, dat dan even helemaal voor mij en een enkele verdwaalde toerist was.
In een van de kamers waar ik koffers moest brengen, was het een enorme klerezooi en lagen overal elektrische gitaren. Later hoorde ik dat daar de toen beroemde Small Faces logeerden.

Red Light District
Gingen de hotelgasten na het inrichten van de kamer het hotel even uit voor een wandelingetje, dan wilden de heren meestal weten waar het Red Light District was.

Op mijn racefietsje
Ook 's nachts moest ik werken; dan reed ik na afloop op de gekste tijden op mijn racefietsje heerlijk in mijn eentje door de stad. Eerst naar bureau Leidseplein om de gastenbriefjes in de bus te doen en daarna pikte ik in de Jan Evertsenstraat nog even een kroketje bij Snackhouse Sickmann. Een paar jaar heb ik erg genoten van dit vakantiebaantje: van het heerlijke veelzijdige werk, de ontmoetingen en het nachtelijke chillen natuurlijk. In mijn uppie!

Hotel Polen

Hanneke en Henk Hommersom zijn getrouwd in een van de eerste buggy's van Nederland.

door Ben Stokman
Van 1949 tot 1954 werkte ik als leerling-timmerman bij aannemersbedrijf Hillen&Roossen in Amsterdam. Zij hadden toen alle onderhoudswerken van de hotels, waaronder Krasnapolsky en Hotel Polen.
Op een dag kregen we opdracht om in samenwerking met Kiekens Landsmeer een ventilatiesysteem aan te brengen tussen de vloeren en plafonds van Hotel Polen. Elke verdieping had twee balklagen met een tussenruimte van ongeveer 80 centimeter. Dat was een klus voor de nachtelijke uren in verband met mogelijke overlast voor de gasten.

Vies klusje
Het was een vies klusje. Alles moest kruipend gebeuren en er lagen restanten van dooie ratten en muizen. Toen er jaren later zo'n ontzettende brand uitbrak, moest ik meteen denken dat de enorme tochtgaten zeker hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van deze fatale brand. Wij hebben in die tijd ook nog op het dak van Krasnapolsky een duiventil gemaakt van 25 vierkante meter voor de directeur, de heer Staal.

Buggy

In februari besteedden we aandacht aan het fenomeen Buggy, op verzoek van Jan van der Lit, voorzitter van de Algemene Buggy Club. Daar stond een foto bij (die staat hieronder nogmaals) en daar heeft Van der Lit zelf een vraag over.

door Jan van der Lit, (Algemene Buggy Club)
Omdat de gebruikte buggy voor de trouwfoto een van de eerste buggy's in Nederland was, ben ik op verder onderzoek gegaan naar de herkomst van deze buggy. Zo wist Marian Landman, de dochter van Nick Landman (toenmalige eigenaar van fotobureau Nick Landman op de Wijttenstraat in Amsterdam), mij te vertellen dat de gebruikte buggy bij trouwreportages in het bezit was van de fotograaf Appie Bruins die voor haar vader werkte.
Zegt de naam Appie Bruins u of iemand iets? Is er misschien iemand die meerdere foto's van hem is tegengekomen? Ik ben razend nieuwsgierig naar de reacties.

'Het was hier altijd een gezellige boel'

Het CBR examencentrum riep veel herinneringen op aan de rij-examens.

In elke editie van de Amsterdamse Krant publiceren we de raadplaat, waarbij we de lezers laten raden waar foto's uit de collectie van Simon Blokland, foto's die lezers hebben ingestuurd of foto's die we ergens zijn tegengekomen, zijn gemaakt. Voor een groeiend aantal trouwe lezers is het inmiddels een leuk tijdverdrijf. Soms zijn de foto's makkelijk, soms moeilijk, maar over het algemeen krijgen we veel inzendingen. Deze keer betrof het het voormalige examencentrum van het CBR aan de Ruys de Beerenbrouckstraat en de keer daarvoor ging het om de Fannius Scholtenstraat in West waar we nog één verlate reactie op kregen.

We beginnen deze keer weer met de vaste inzenders. Gielijn Escher: "Heel goed dat je het opschrift CBR hebt verwijderd! Zo blijft het spelletje tenminste leuk. Niettemin toch gevonden: het is de Ruys de Beerenbrouckstraat met het voormalige CBR-gebouw dat inmiddels plaats heeft moeten maken voor nieuwbouw. De verder gelegen galerijflat is op wat lichte wijzigingen na nog wel intact."

Gezakt
De Mollen en de Koningen pakken deze keer uit: "Dit is het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen) aan de Ruys de Beerenbrouckstraat/hoek Dr. Colijnstraat, waar we hebben moeten afrijden en ons theorie-examen hebben moeten doen. Dit speelde zich in het midden der zestiger jaren af. Mol weet nog goed dat hij les had van Hans Foekens, zijn benedenbuurjongen, die lesgaf op de Ceintuurbaan bij rijschool Hippe. In 1966 had Mol vijf lessen gehad toen hij voor de eerste keer afreed. Het bleek die eerste keer geweldig te sneeuwen zodat hij niet kon zien waar de weg liep, met alle gevolgen van dien. Gezakt!"

Voor het geval iemand het niet meer weet: het gebouw met het logo van het CBR.
In dit nieuwe examencentrum zweten de kandidaten nu peentjes.

Enkele lesjes
"Toen heeft hij in zijn vrije tijd nog enkele lesjes genomen en slaagde hij wel! Zijn motorrijbewijs haalde hij in hetzelfde jaar. Hij zat alleen op de motor en de examinator zat achter hem in zijn auto. Tegenwoordig heb je radiografisch contact met de examinator, maar vroeger ging dat anders. Je kreeg de opdracht een aantal straten af te rijden met stoplichten, verboden richtingen, snelheidsbeperkingen en wat dies meer zij. Ik heb toen gelukkig het examen gehaald."

Hoge pief van het CBR
De Koning had een bijzondere ervaring en schrijft: "Ik mocht na 10 lessen in een Simca 1000 van rijschool Veldhuizen uit de Grensstraat mijn eerste examen doen. Maar ook de examinator zelf bleek examen te moeten doen. Daarom stapte een hoge pief van het CBR achterin. Hij verzekerde mij dat hij me niet in de weg zou zitten en dat ik maar moest doen of hij er niet was. Bij de eerste technische proef, achteruit inparkeren, ging het al fout. Ik keek netjes over mijn schouder, maar zag tot mijn schrik niemand meer achterin zitten."

Plat opgevouwen
"De leerling-examinator zag mijn verbazing en zei dat de man op de grond lag. En inderdaad, hij lag plat opgevouwen tussen voor- en achterbank. Het inparkeren ging dus niet in één vloeiende beweging! Ik raakte kennelijk zo van slag dat ik daarna voortdurend in mijn binnenspiegeltje ging kijken. Resultaat: gezakt wegens te voorzichtig rijden! Toen ik de tweede keer afreed, gaf mijn rij-instructeur aan dat ik net zo voorzichtig moest rijden als de vorige keer. Hij kende de examinator. Zo gezegd, zo gedaan. Resultaat: geslaagd!"

Verwijdering logo CBR
Mike Man is er natuurlijk ook bij: "Waarschijnlijk is de wijziging die u zegt te hebben aangebracht in de bovengenoemde raadplaat de verwijdering van het logo van het CBR op het gebouw links op de foto. Het gaat hier m.i. om een kijkje in de Ruys de Beerenbrouckstraat, gezien vanaf de Dr. H. Colijnstraat."
"Hier bevond zich tot zo'n tien jaar geleden het CBR, daar waar het, denk ik, eind zestiger, begin zeventiger jaren werd gevestigd. Daarvoor 'zetelde' het in een pand op de hoek van de Amstelveenseweg en de Koninginneweg, nog eerder hield men residentie in de catacomben van het Olympisch Stadion, alwaar ik mijn rijbewijs BE heb mogen halen in de tweede helft jaren 60."

Oude GMC-truck
"Al zo'n twee jaar later moest ik voor mijn grootrijbewijs naar de plek op de foto. Ik moest afrijden in een oude GMC-truck uit de oorlog zonder verwarming. Aangezien het vroor dat het kraakte vond de examinator al na een kwartier dat ik voldeed aan de exameneisen en lied mij terugrijden naar de raadplaat!"

In één keer
En dan komen we bij de gelegenheidsinzenders, die vrijwel allemaal zagen dat dit het gebouw van het CBR is. Mary Schröder schrijft: "Ik denk dat dit het oude CBR-gebouw op de hoek van de Dr. H. Colijnstraat en de Ruys de Beerenbrouckstraat is. Heb ik in één keer mijn rijbewijs gehaald."

Kort
Hanneke Hommersom houdt het kort: "Bij het zien van de foto dacht ik aan het CBR in de Ruys de Beerenbrouckstraat", net zoals Gert Hompe: "Ik dacht het CBR aan de Ruys de Beerenbrouckstraat" en Jan Baert en Kees Osinga houden het nog korter en melden slechts de plek.

Rijbewijs
Terwijl Jaap Vahrmeijer laat weten: "Goedendag mevrouw, mijnheer, volgens mij is het het CBR-gebouw waar de examens voor het rijbewijs werd afgenomen. Ben er zelf 50 jaar geleden ook geweest om af te rijden. Veel succes met de raadplaten en vriendelijke groeten uit Lelystad, woon hier 40 jaar."

Herinnering
Monique Zijl-Reeders: "Ik denk dat dit het oude CBR-gebouw in Amsterdam-West was. In mijn herinnering (juli 1978 deed ik rij-examen) zag het er zo uit."

19 rijlessen
Theo Durenkamp meldt: "Gelukkig heb ik dit gebouw maar één keer hoeven te betreden, omdat ik in november 1971 mijn rijexamen in één keer haalde. In totaal was ik voor 19 rijlessen en het examen 300 gulden kwijt. Kom daar nu nog eens om!"

Gesloopt
"Mijn rijinstructeur was de toen 68-jarige heer Bakker uit de Van Walbeeckstraat. Het CBR-gebouw op de hoek van de Dr. H. Colijnstraat en de Ruys de Beerenbrouckstraat (inderdaad, u heeft het logo van de gevel verwijderd) is inmiddels al weer gesloopt, evenals omliggende woningen ten behoeve van nieuwbouw. Ik realiseer me dat ik het stratenplan in Nieuw West vooral heb leren kennen dankzij de rijlessen in dit gebied. Want omdat alle rijexamens hier van start gingen, vonden ook de meeste rijlessen in deze omgeving plaats. Als vaste stek was daarbij altijd de hellingproef in de huidige Willem Schermerhornstraat die toen als een helling omhoog ging naar het viaduct over de Haarlemmerweg, dat inmiddels ook al weer is gesloopt."

Allebei gesslaagd
Theo Westerveld laat weten: "De raadplaat is het CBR-centrum Ruys de Beerenbroeckstraat in Amsterdam, waar ik in 1965 theorie-examen autorijbewijs deed en met een examinator afreed om mijn praktijk te laten beoordelen. Volgens mij dan. Allebei geslaagd, dus voor mij een gelukkige plek."

Leuke en minder leuke herinneringen
Ben Smit uit Lelystad: "Dit is voor mij duidelijk het voormalige CBR-gebouw aan de Ruys de Beerenbrouckstraat/hoek Dr. H. Colijnstraat in Geuzenveld. Uiteraard zullen veel Amsterdammers hier leuke, maar ook minder leuke herinneringen aan hebben. Zelf heb ik erachter gewoond in de K.S. Hasselaarstraat. Dit deel van de wijk is inmiddels gesloopt en opnieuw opgebouwd."

Ik woonde om de hoek
Tom Tand schrijft: "Deze keer een voor mij gemakkelijke raadplaat. Ook zonder de door u vakkundig weggewerkte letters herkende ik het gebouw van de raadplaat van de nieuwste editie meteen als het gebouw van het CBR aan de Ruys de Beerenbrouckstraat/hoek Dr. H. Colijnstraat. Maar ook het flatgebouw op de achtergrond werkte mee aan de herkenning."
"Ik woonde van 1956 t/m 1977 in de Aalbersestraat, bijna om de hoek dus, en ik ben hier heel vaak met de fiets of bus 21 langs gereden. Heel veel Amsterdammers zullen dit pand in vreugde of verdriet hebben verlaten. Voor zowel het theorie- als het praktijkexamen rijbewijs B slaagde ik in één keer, dus ik ben niet vaak in dit gebouw (dat inmiddels is gesloopt en vervangen door woningen) geweest."

Gezellige boel
Theo Engel was jarenlang rijinstructeur en kende het gebouw als zijn broekzak: "De raadplaat is het oude CBR-gebouw Ruys de Berenbroekstraat te Amsterdam-Geuzenveld. Van opening tot sluiting van het gebouw heb ik daar mijn leerlingen voor zowel personenauto als voor vrachtauto begeleid bij hun rijexamens, met wisselend positief of soms helaas ook negatief resultaat. Het was in het wacht/horecagedeelte van dit gebouw een gezellige boel onder de rijinstructeurs met hun toch wel zenuwachtige leerlingen. De daar al jaren werkende obers Willem en Frans renden hun benen uit het lijf voor de broodnodige koffie (bakkie troost) en andere versnaperingen. Het grootste deel van mijn rijinstructeursleven, (42 jaar) heb ik in het oude CBR-gebouw doorgebracht."

Het parkeerterrein
Gerard Jansen: "De raadplaat van 20 mei is volgens mij het gebouw van het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen) in de Ruys de Beerenbroeckstraat in Amsterdam-West. Met mij zijn er velen met klamme handen en knikkende knieën daar naartoe gegaan. Wanneer je er nog weleens met mensen over praat, komt altijd het parkeerterrein ter sprake. Het was een uitrit, dus het verkeer in de vrij smalle straat had voorrang. In de zenuwen vergat men dat, met als gevolg gezakt. Of op het parkeerterrein zelf dan: motor starten, deze slaat af en tja. Met andere woorden: je was dolblij als je het roze papiertje had gehaald!!"

Knijptoeter
Jan Marinus: "Het is het oude CBR-gebouw aan de Ruys de Berrenbrouckstraat in Geuzenveld, de ingang was in de Wigbolt Ripperdastraat. Hier heb ik in 1967 in één keer mijn rijbewijs gehaald. Toen ik examen ging doen, ben ik op de fiets vanuit Osdorp naar het CBR gereden. Toen ik daar aankwam zag ik een paar jongetjes op een muurtje zitten, dat het parkeerterrein van het CBR scheidde van de weg. Ik zag dat ze veel plezier hadden als een examenkandidaat het terrein afreed. Het bleek dat ze een knijptoeter hadden en deze lieten afgaan als men het parkeerterrein afreed. Ik zag dat een instructeur ze wegjaagde."

En nou oprotten
"Toen ik het terrein afreed lette ik extra goed op of ik die jongens nog zag en had het ook aan de examinator verteld wat ik had gezien. En ja hoor, maar de jongens zaten niet op het muurtje maar erachter, zodat je ze niet kon zien. De examinator vroeg mij even voor de uitgang bij het muurtje te stoppen. Hij stapte uit en schreeuwde keihard: 'En nou oprotten anders douw ik die toeter in je strot!' Na dit voorval heb mijn rijexamen met goed gevolg afgelegd."

Geslaagd
Nol Wimmers: "Dit is het voormalig C.B.R. Dr. H.Colijnstraat/A.Moddermanstraat. Hier ben ik geslaagd voor mijn rijbewijs in 1969. Later circa zes jaar zelf gewoond in de Dr. H. Colijnstraat 148."

Makkelijk
Ans Pruis schrijft: "Deze raadplaat is voor mij makkelijk, ik reed er heel veel langs. Zelf ben ik drie keer daar binnen geweest. Het betreft het CBR-gebouw aan de Ruys de Beerenbrouckstraat/hoek Dr. Colijnstraat in Geuzenveld. Daar werden de rijexamen afgenomen, in mijn tijd moesten theorie- en praktijkexamen gelijktijdig worden afgelegd."
"Ik ben voor beide twee keer gezakt en bij de derde keer lag er zo veel sneeuw dat er alleen theorie werd afgenomen. Later werd de praktijk ingehaald. Maar ben toen wel geslaagd."

Ogentest
"Op de parkeerplaats moest je eerst ogentest doen, nummerborden lezen. De hellingproef deed je op de oprit naar de Haarlemmerweg. Nu zit het CBR volgens mij in het Westelijk Havengebied."

Niet goed
Hans Goedhart zit op het verkeerde spoor: "Volgens mij is dit het gebouw 'de Eenhoorn' aan de James Wattstraat en de Eerste Ringdijkstraat in de Watergraafsmeer. Hier zat indertijd de alarmcentrale van de brandweer. Op de achtergrond hotel Casa 400."

Politiebureau
D. Deerenberg meent: "De raadplaat is volgens mij het politiebureau aan de James Wattstraat. Ik herinner mij de flats er direct achter niet, maar de foto is dus bewerkt. In hetzelfde complex waren ook de GGD en de brandweer gehuisvest, met ingangen aan de andere zijden."

De nazit
André Krull zit in de nazit met een reactie op de winkel van De Gruyter in de Fannius Scholtenstraat. "Als kleine jongen opgegroeid in de Staatsliedenbuurt. Mijn eerste reactie was - ik had de krant niet doorgelezen - daar was geen P. de Gruyter op dit kruispunt. Dat klopt ook wel na verder lezen, want in 1930 is deze winkel dus opgegeven. Maar verder in de Fannius Scholtenstraat richting de Wittenkade op de hoek van de Hogendorpstraat was in de jaren 50 ook een De Gruyter. Gelukkig is het front van de winkel gespaard gebleven van de sloop, net als die op het van Limburg Stirumplein. Winkels met een prachtig interieur met tegeltableaus, en koperen koffiesilo's met rood-, paars- en goudmerk koffiebonen in een bijpassende zak. Wel in prijs oplopend. Ik herinner mij dat een dame een half pond goedkope koffie wilde in een dure zak. Die vlieger ging natuurlijk niet op. Het was vast een cadeautje."

'Ik heb bij De Gruyter gewerkt'
En we kregen nog een inzending van Loes Frikken: "Bij De Gruijter heb ik zelf ook gewerkt in de jaren '65-'67. Dat was een van de eerste grote supers in Osdorp, ik begon daar toen ik 14 jaar was. Ik ben in de Staatsliedenbuurt geboren, en daar mochten wij ook bij een vriendje voor het eerst tv-kijken. Ik woonde in de Fannius Scholtenstraat op nr. 15 2 hoog. Tegenover ons zat een kleine melkboer, op de andere hoek zat de Spar, en inderdaad de drogist Klik. Wij haalden daar ook de gas- en elektramunten, en als de Spar en Klik dicht waren gingen we naar de gasfabriek. De eigenaar van Klik woonde ook in de Fannius Scholtenstraat en heette Klaver. Ik speelde wel met een van de dochters, Joke geloof ik. Om de hoek was een slager, daar is lijn 10 een keer naarbinnen gereden."

Nieuwe raadplaat

We hebben er weer eentje gevonden, een heel mooie deze keer. Van een statige laan of straat, zo kunnen we dit toch wel noemen. Vooral het winkeltje op de hoek is herkenbaar, althans, dat menen wij. Wij zijn benieuwd of u weet welke straat of laan het is én of u weet wat voor winkeltje dit was? En natuurlijk zijn we verzot op allerlei andere verhalen die de raadplaat zo leuk maken.
Uw reactie kunt u sturen naar info@amsterdamsekrant.nl.

Job Cohen was in 2004 'Held van het Jaar'

Personalia
Marius Job Cohen, beter bekend als Job, is geboren in Haarlem op 18 oktober 1947. Hij was burgemeester van Amsterdam van januari 2001 tot maart 2010. Cohen is de tweede zoon van Dolf Cohen en Hetty Koster, beiden waren zij historici en vrijzinnig-joods. Op 2 juni 1972 trouwde Cohen in Groningen met Lidie. Ze hebben één zoon en één dochter en van zijn vrouw was bekend dat ze aan multiple sclerose leed. Na haar overlijden is Cohen opnieuw getrouwd.
Cohen zat op het Stedelijk Gymnasium Haarlem van 1960-1966 en voltooide in 1971 zijn rechtenstudie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij was daarna vanaf 1 september 1981 12 jaar verbonden aan de Universiteit van Maastricht, eerst als wetenschappelijk hoofdmedewerker en toen als voorzitter van de commissie die de oprichting van een juridische faculteit voorbereidde. In 1983 werd Cohen hoogleraar Methoden en Technieken in de juridische faculteit en daarna is hij nog enige tijd rector magnificus geweest.
In het kabinet Lubbers III werd hij in 1993 korte tijd staatssecretaris van Onderwijs. Vanaf 1994 zat hij in de Eerste Kamer en in het kabinet Kok II was hij staatssecretaris van Justitie. Begin 2001 trad hij aan als burgemeester van Amsterdam.

Algemene kenmerken van Cohen en belangrijke gebeurtenissen tijdens ambtsperiode
Op 31 december 2000 trad Cohen terug als staatssecretaris om in 2001 benoemd te worden tot burgemeester van Amsterdam. Cohen heeft vroeg zijn persoonlijke hoogtepunt meegemaakt. Dit was het sluiten van het eerste homohuwelijk op 1 april 2001. Op 2 februari 2002 sloot Cohen het burgerlijk huwelijk van kroonprins Willem-Alexander en prinses Máxima in de grote zaal van de Beurs van Berlage. Op 26 november 2002 sprak Cohen in het grote auditorium van de Universiteit Leiden de Cleveringa-lezing uit.
Op 27 januari 2006 verklaarde Cohen dat hij in principe voor een tweede periode van vijf jaar beschikbaar was. In 2010 stelde Cohen zich kandidaat voor het lijsttrekkerschap van de PvdA. Cohen zou dan per direct zijn burgemeestersfunctie neerleggen. Omdat hij tevens kandidaat-minister-president was, werden twee peilingen gehouden waaruit bleek dat hij de steun had van het Nederlandse electoraat als toekomstig minister-president. De PvdA was gestegen van 13 naar 27 zetels! Bij de Tweede Kamerverkiezingen had de PvdA slechts één zetel minder dan de VVD. Uiteindelijk moest Cohen het onderspit delven toen een kabinet van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV op 14 oktober 2010 werd geïnstalleerd (Rutte I). Onder leiding van Cohen werd de PvdA toen de grootste oppositiepartij in het parlement. In 2012 legde hij zijn functies als partijleider en fractievoorzitter neer. Als reden gaf hij op dat hij er onvoldoende in slaagde, de 'fatsoenlijke samenleving' geloofwaardig voor het voetlicht te brengen. In werkelijkheid was Cohen niet opgewassen tegen het Tweede Kamervolk! Na zijn 'plotselinge' aftreden werd zijn functie enige tijd waargenomen door Lodewijk Asscher.

Wetenswaardigheden
Op 2 november 2004 vond de moord op filmmaker, columnist en schrijver Theo van Gogh plaats. Cohen sprak op de Dam woedende en verdrietige Amsterdammers toe. In 2005 heeft daarom het blad Times, Cohen uitgeroepen tot 'Held van het Jaar'.
Op 18 maart 2007 werd in het Oosterpark het monument 'De Schreeuw' onthuld door Job, in aanwezigheid van minister Ella Vogelaar. Het monument was van kunstenaar Jeroen Henneman. Het monument werd onthuld ter nagedachtenis aan Theo van Gogh.
Toen begin 2006 hoofdcommissaris Bernard Welten zich zonder medeweten van Cohen nogal kritisch uitliet over de aanpak van veelplegers, liet Cohen hem terugroepen van vakantie en kreeg hij een stevige uitbrander. De verhoudingen raakten daarmee behoorlijk bekoeld.
Op 12 september 2007 werd gebouw de Bazel (Stadsarchief) aan de Vijzelstraat 32 officieel geopend door H.M. koningin Beatrix, die verwelkomd werd door Job Cohen. Hij ontving ook prinses Laurentien op 7 juli van hetzelfde jaar, die de Centrale Bibliotheek op het Oosterdokseiland officieel opende.

Job Cohen spreekt bij de begrafenis van Majoor Bosshardt.

Ambtswoning
De komst van Cohen naar Amsterdam was een goede aanleiding om de deels verouderde ambtswoning grondig aan te pakken. Met name voorzieningen voor gehandicapten werden aangebracht. Zo werd het sterk verouderde goederenliftje vervangen door een moderne personenlift waarmee Lidie Cohen het woongedeelte op de 3e etage goed kon bereiken.
Op de tweede etage werden vertrekken geschikt gemaakt voor haar verzorgers. Een groep krakers vernielde op 25 mei 2008 de ruiten van de ambtswoning. De ramen van het stadhuis gingen ook aan diggelen. De activisten deden dat uit woede over de ontruiming van vijf kraakpanden in de Eerste Oosterparkstraat. Ook heeft burgemeester Cohen 'colleges' gegeven over de geschiedenis van de ambtswoning voor basisschoolleerlingen.

Andere bestuurders, aftreden en opvolger
Wethouders in Cohens periode waren onder anderen Geert Dales van 2000-2004, Fritz Huffnagel van 2004 tot 2005, Laetitia Griffith van 2005 tot 2006, Lodewijk Asscher van 2006 tot 2012, allen met de portefeuille Financiën. Maar bekend is ook Rob Oudkerk met zijn uitspraak over kut-Marokkanen waarop Cohen zei: "Maar het zijn wel ónze kut-Marokkanen." Oudkerks gedwongen aftreden kwam vanwege een bezoek aan de tippelzone. Cohens plaats werd in 2010ingenomen door Eberhard van der, Laan voormalig advocaat.

De burgemeesters van Amsterdam (12): Job Cohen

Adrie de Koning en Jos en Frits Mol zijn de auteurs van de rubriek 'Burgemeesters van Amsterdam'. Wij hebben hen de afgelopen jaren leren kennen als grote kenners van de geschiedenis van Amsterdam, hetgeen zich heeft geuit in de series 'Dit komt nooit meer terug' (over allerlei zaken die vroeger zo normaal waren in het Amsterdamse straatbeeld, maar inmiddels van het toneel zijn verdwenen), daarna 'Verdwenen kinderspelen' en vervolgens 'Amsterdamse hofjes'.
In 'Burgemeesters van Amsterdam' worden niet alle Amsterdamse burgervaders uit de loop der eeuwen behandeld, maar alleen de burgemeesters uit de vorige en deze eeuw, want daar zullen Amsterdammers en oud-Amsterdammers herinneringen aan hebben. En misschien weten lezers iets over hen te vertellen. In totaal gaat het om twaalf burgemeesters die in de collage op deze pagina zijn verwerkt. Het zijn de vooroorlogse burgemeesters Tellegen en De Vlugt, de tijdens de oorlog aangestelde Voûte en de naoorlogse De Boer, D'Ailly, Van Hall, Samkalden, Polak, Van Thijn, Patijn, Cohen en Van der Laan.